ปัจจุบันมีสัดส่วนการรีไซเคิลขยะพลาสติกในอินเดียเพียง 30% ​เนื่องจากข้อจำกัดด้านโครงสร้างพื้นฐาน และมีต้นทุนสูง จึงกลายเป็นโอกาสให้ธุรกิจรีไซเคิลและการจัดการขยะ โดยพบว่าอุตสาหกรรมรีไซเคิลพลาสติกในอินเดีย  มีแนวโน้มเติบโตสูงจากความตระหนักรู้ที่เพิ่มขึ้นเกี่ยวกับผลกระทบที่เป็นอันตรายของพลาสติกต่อสิ่งแวดล้อม การให้ความสำคัญกับวิถีชีวิตที่ยั่งยืนเพิ่มมากขึ้น รวมทั้งการผลักดัน​อย่างจริงจังของรัฐบาล

ทั้งนี้ บริษัท อินโดรามา เวนเจอร์ส จำกัด (มหาชน)  ซึ่งดำเนินกิจการในอินเดียมาตั้งแต่ปี 2532 ด้วยการผลิตเส้นใยโพลีเอสเตอร์ และเม็ดพลาสติกรีไซเคิล ​ได้ขยายการ​ลงทุนในอินเดียเพิ่มเติมอีก 150 ล้านเหรียญสหรัฐฯ หรือมากกว่า 5,250 ล้านบาท (อัตราแลกเปลี่ยน 1 USD = 35 บาท) เพื่อ​สร้างโรงงานแห่งใหม่ สำหรับผลิตพลาสติกรีไซเคิล PET (polyethylene terephthalate) รวม 3 แห่ง ในเมืองฮัลเดีย​ รัฐเบงกอลตะวันตก, เมืองนาคปุระ รัฐมหาราษฏระ และเมืองปานิปัต​ รัฐหรยาณา

คุณอาลก โลเฮีย ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร อินโดรามา เวนเจอร์ส​ กล่าวว่า อินเดียเป็นหนึ่งในตลาดที่น่าสนใจ จากเศรษฐกิจที่เติบโตต่อเนื่อง รวมถึงนโยบายสนับสนุนการลงทุนจากภาครัฐทั้งในเรื่องการผลิตและส่งออก โดยหนึ่งเป้าหมายหลักของบริษัทในการลงทุนขยายธุรกิจรีไซเคิลครั้งนี้ คือ การผลิตไนลอนและโพลีเอสเตอร์จากวัสดุรีไซเคิล สำหรับใช้เป็นส่วนประกอบผลิตถุงลมนิรภัยในรถยนต์ เพื่อป้อนอุตสาหกรรมยานยนต์ในอินเดียและเป็นฐานส่งออกไปต่างประเทศ รวมทั้งป้อนการผลิตวัสดุต่อเนื่องกับอุตสาหกรรมยานยนต์ในอินเดีย เนื่องจากมีศักยภาพและเติบโตอย่างต่อเนื่อง

ซึ่งในปัจจุบันได้บรรลุข้อตกลงเพื่ออนุมัติให้ดำเนินธุรกิจ และครอบครองที่ดินสำหรับก่อสร้างโรงงานแล้ว โดยคาดว่าจะเริ่มการผลิตในเชิงพาณิชย์ได้ภายในปี 2026 โดย​โรงงานใหม่ทั้ง 3 แห่งนี้ จะเข้ามาเพิ่มกำลังการผลิตได้มากกว่ากำลังการผลิตในปัจจุบัน ที่มีการผลิตพลาสติกรีไซเคิล PET ได้ปีละ 800,000 ตัน

ก่อนหน้านี้ ทางกลุ่มอินโดรามาเพิ่งบรรลุเป้าหมายการรีไซเคิลขวด PET ​​จำนวน 1 แสนล้านขวด เมื่อเดือนกันยายนที่ผ่านมา และในปัจจุบันกลุ่มอินโดรามามีการลงทุนอยู่ใน 35 ประเทศ โดยมีเป้าหมาย​ลงทุนเพื่อขยายธุรกิจรีไซเคิลกว่า 1.5 พันล้านเหรียญสหรัฐฯ เพื่อรองรับอัตราการรีไซเคิลที่เพิ่มขึ้นทั่วโลก

ข้อมูล : สำนักงานส่งเสริมการค้าในต่างประเทศ ณ กรุงนิวเดลี

The post กลุ่มอินโดรามา​ เพิ่มโรงงานใหม่ในอินเดีย 3 แห่ง ขยายธุรกิจ ‘พลาสติก PET รีไซเคิล’ ป้อนอุตสาหกรรมการผลิตที่ยั่งยืนกลุ่มยานยนต์ appeared first on SD Thailand.

และในบางครั้งเสื้อผ้าเหล่านี้ยังได้กลายเป็นมรดกตกทอดจากรุ่นแม่ไปสู่รุ่นลูกอีกด้วย แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่า ในปัจจุบันไม่ได้มีการใช้ประโยชน์จากส่าหรีมากเหมือนเมื่อก่อน มีเพียงการใส่ไปงานตามโอกาสต่างๆ

ขณะที่บรรดาผู้หญิงยังคงซื้อส่าหรีเก็บไว้เป็นจำนวนมาก แต่ไม่สวมใส่บ่อยเหมือนคนรุ่นก่อนๆ ทำให้ผ้าส่าหรีที่ใช้ในโอกาสเพียงเล็กน้อย ถูกโยนทิ้งและจบลงในหลุมฝังกลบมากขึ้นเรื่อยๆ ทำให้เกิดมลภาวะในดินและอากาศ

ทั้งนี้ คาดการณ์จำนวนส่าหรีที่มีอย่างมหาศาล เฉพาะแค่ตลาดส่าหรีในประเทศอินเดียเพียงแห่งเดียว ก็มีขนาดมูลค่าถึงปีละ 4 แสนล้านรูปี หรือกว่า 5 พันล้านดอลลาร์  และพบว่ามีการทิ้งชุดส่าหรีสูงถึงหลักพันรายการในแต่ละวัน

ทำให้ผู้ประกอบการอย่าง Sari Knot Sari, I was a Sari​ และ Sari for Change พยายามมองหา​วิธีการนำผ้าส่าหรีเก่าของหญิงชาวอินเดียมาสร้างคุณค่าใหม่ เพื่อเพิ่มประโยชน์ในการใช้งานให้หลากหลายมากขึ้น​​ แทนการแขวนไว้ในตู้เฉยๆ หรือสุดท้ายจะกลายเป็นขยะแฟชั่นจำนวนมหาศาล รวมทั้งยังทำให้ส่าหรีเป็นที่รู้จักและสามารถขยายโอกาสในตลาดโลกได้มากยิ่งขึ้นอีกด้วย ไม่ว่าจะเป็นการนำไปตัดเย็บเป็นผ้าคลุมไหล่ และชุดกิโมโน ตามสไตล์ของ Sari for Change ​

ขณะที่ Sari Knot Sari ได้ทำงานร่วมกับทีมดีไซเนอร์ ในนิวเดลีเพื่อเปลี่ยนผ้าส่าหรีแบบเก่าให้เป็นแจ็กเก็ต เสื้อกั๊ก เสื้อปอนโช และหรือชุดเดรส  รวมไปถึง​กิจการเพื่อสังคมอย่าง I was a Sari ก็มีการนำผ้าส่าหรีเก่าไปตัดเย็บเป็นเป้สะพายหลัง ต่างหู หรือชุดไปงานเลี้ยง รวมไปถึงชุดนอนสำหรับลูกค้าในยุโรป

ที่สำคัญการนำผ้าส่าหรีเก่าไป Upcycle ในธุรกิจแฟชั่นยังสนับสนุนแนวทาง Sustainable Fashion เพราะลดการใช้ทรัพยากรใหม่ ทั้งลดการใช้น้ำที่มีการใช้ในอุตสาหกรรมแฟชั่นเฉลี่ยนกว่า 1.5 ล้านล้านลิตรในแต่ละปี รวมท้ังมีสัดส่วนในการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ราว 10% ของการปล่อย CO2 ทั่วทั้งโลก ตามรายงานของคณะกรรมการระหว่างรัฐบาลว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศที่จัดตั้งขึ้นโดยสหประชาชาติ

อย่างไรก็ตาม แม้การนำผ้าส่าหรีเก่ามาใช้ประโยชน์อื่นๆ อาจจะไม่ใช่เรื่องใหม่ในสังคมอินเดีย เพราะก่อนหน้านี้มีการนำผ้าส่าหรีไปทำเป็นผ้าห่ม ปลอกหมอน ผ้าเช็ดจาน เสื้อคลุม กระโปรง สำหรับเด็ก หรือแม้แต่ไปทำผ้าอ้อมรวมทั้งสายไกวเปลสำหรับทารก  แต่การนำไปต่อยอดในวงการแฟชั่นทำให้เพิ่มโอกาสในการใช้งาน และสร้างมูลค่าเพิ่มได้มากยิ่งขึ้น รวมทั้งยังลดจำนวนขยะจากกลุ่มแฟชั่นได้อย่างมีนัยสำคัญ

ปรียา โมฮัน ผู้ก่อตั้ง Sari Knot Sari ซึ่งเป็นชาวแคนาดาเชื้อสายอินเดียรุ่นที่สี่ ทำงานร่วมกับทีมดีไซเนอร์ในนิวเดลีเพื่อแปลงส่าหรีเก่าให้เป็นเสื้อผ้าชุดใหม่ และสวมใส่ได้หลากหลายโอกาสมากขึ้น​ มองว่า การต่อยอดในวงการปฟชั่น ทำให้ผ้าส่าหรี​สามารถส่งต่อวัฒนธรรมของอินเดียไปสู่โลกภายนอก เพราะสินค้าได้รับความสนใจจากร้านบูติกทั่วโลก ตั้งแต่ออสเตรเลีย อเมริกาเหนือ และยุโรปตะวันตก

นิกิ โกเมซ ผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดของ I was a Sari กล่าวว่า “การผลิตเสื้อผ้าที่สวมใส่ได้จากผ้าส่าหรีทำให้ทุกคนมีโอกาสได้เพลิดเพลินกับภาพพิมพ์และสีสันที่สวยงามเหล่านี้ โดยไม่ต้องสวมส่าหรีจริงๆ

รายา เอ็ดเวิร์ดส์  ผู้ก่อต้ัง Sari for Change ​กล่าวว่า พลเมืองโลกและผู้บริโภครุ่นใหม่ใส่ใจประเด็นเรื่องสิ่งแวดล้อมมากขึ้น และใช้เป็นเหตุผลหนึ่งในการตัดสินใจซื้อ รวมทั้งข้อมูลที่มาที่ไปของสินค้าต่างๆ ซึ่งการนำส่าหรีเก่าของ Sari for Change มาใช้ ไม่ได้ช่วยแค่สิ่งแวดล้อม แต่ยังช่วยเหลือชุมชนและสนับสนุนกลุ่มช่างแรงงานฝีมือที่ทางแบรนด์ได้ว่าจ้างให้มาช่วยตัดเย็บเพื่อสร้างรายได้ รวมทั้งกลุ่มฝึกอบรมและจ้างงานในอินเดียอย่าง SETU Fair Trade ของอินเดียฝึกอบรมและจ้างช่างฝีมือมากกว่า 7,000 คนใน 16 รัฐของอินเดีย  ซึ่งส่วนใหญ่มาจากครอบครัวที่ยากจน ส่วนใหญ่ไม่รู้หนังสือ ถูกกดขี่ที่บ้าน และไม่มีทักษะในการหางานทำที่ไหนเลย แต่สามารถสร้างอาชีพเพื่อหารายได้เลี้ยงตัวเองได้จากการขับเคลื่อน Ecosystem ของผ้าส่าหรีเก่านี้

source

The post ชุบชีวิต ‘ส่าหรีเก่า’ เพิ่มคุณค่าห่วงโซ่ความยั่งยืน พร้อมโอกาสแฟชั่นอินเดียแจ้งเกิดเวทีโลก appeared first on SD Thailand.

อากาศที่สะอาด ไม่ได้เป็นเพียงประเด็นด้านสิ่งแวดล้อมเท่านั้น แต่ยังสะท้อนความเท่าเทียมและเป็นธรรมที่ทุกคนควรเข้าถึงอากาศที่สะอาดได้สำหรับการหายใจ  แต่วิกฤตสภาพภูมิอากาศที่เกิดขึ้นทั่วโลกยังส่งผลกระทบต่อความเหลื่อมล้ำ ซึ่งกลุ่มเปราะบางมักเป็นกลุ่มคนที่ได้รับผลกระทบมากที่สุด​

กรีนพีซ ได้เผยแพร่รายงาน “ความแตกต่างใต้ท้องฟ้าเดียวกัน: ความเหลื่อมล้ำจากมลพิษทางอากาศ” หลังทำการศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับคุณภาพอากาศและสถานการณ์มลพิษจาก PM 2.5 ใน 7 ประเทศ ประกอบด้วย อินเดีย มาเลเซีย ไทย ฟิลิปปินส์ อินโดนีเซีย ตุรกี และแอฟริกาใต้

รายงานระบุว่า มลพิษทางอากาศเป็นปัจจัยเสี่ยงด้านสิ่งแวดล้อมที่ใหญ่ที่สุดต่อสุขภาพของประชาชน โดยเฉพาะกลุ่มคนที่มีความเสี่ยงสูงหรือร่างกายอ่อนแอ​ ได้แก่ เด็กทารก ผู้สูงอายุที่อายุมากกว่า 65 ปี และหญิงตั้งครรภ์ ที่มีแนวโน้มว่าจะได้รับมลพิษสูง หรือมีความยากลำบากในการเข้าถึงข้อมูลด้านมลพิษทางอากาศเมื่อเทียบกับจำนวนประชากรทั้งหมดของประเทศ

ขณะที่ผลการศึกษาในครั้งนี้ ได้ค้นพบประเด็นที่น่าสนใจ ได้แก่

– มากกว่า 99% ของประชากรในแต่ละประเทศที่ระบุไว้ในรายงาน ซึ่งคิดเป็นจำนวนมากกว่า 1 ใน 4 ของประชากรโลก ได้รับฝุ่น PM2.5 สูงเกินกว่าค่าแนะนำด้านคุณภาพอากาศขององค์การอนามัยโลก (WHO Guideline) เพิ่มขึ้นจากในปี 2562 ที่มีสัดส่วน 90% (อ้างอิงจากผลกระทบด้านสุขภาพจากมลพิษทางอากาศ โดยมีการปรับค่ามลพิษในระดับต่ำกว่าที่เคยพิจารณามาก่อนที่ไม่เกิน 5  ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร ซึ่งหากได้รับฝุ่นเป็นเวลานาน แม้จะมีความเข้มข้นของค่ามลพิษต่ำ ก็เป็นสาเหตุของการเจ็บป่วยด้วยโรคที่สำคัญได้​)​

– อินเดียเป็นหนึ่งในประเทศที่มีคุณภาพอากาศแย่ที่สุด โดยมีสัดส่วนผู้ที่ได้รับฝุ่น PM2.5 สูงกว่า WHO Guideline กำหนดไว้กว่า 5 เท่า ถึง 95% (ความเข้มข้นมากกว่า 25 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร ) และ  57% ที่ได้รับฝุ่น PM 2.5 สูงกว่า​ WHO Guideline ​ถึง 10 เท่า (ความเข้มข้นมากกว่า 50 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร ) โดยเฉพาะกลุ่มหญิงตั้งครรภ์ ที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ที่มีมลพิษทางอากาศสูงเมื่อเทียบกับจำนวนประชากรทั้งหมด

–  ประชากรทั้ง 100% ในประเทศไทย ได้รับฝุ่น PM2.5 มากกว่าที่​ WHO Guideline กำหนดไว้ แม้แต่ในจังหวัดที่มีฝุ่นน้อยที่สุดก็ตาม โดยมีถึง 44 จังหวัดทั่วประเทศ ที่มีปริมาณฝุ่น PM2.5 สูงกว่าที่ WHO Guideline กำหนดไว้ถึง 5 เท่า ซึ่งมากเป็นอันดับ 3 ของการศึกษาครั้งนี้ รองจาก อินเดีย และตุรกี

– ขณะที่เด็กทารกและผู้สูงอายุของไทย มีแนวโน้มอาศัยอยู่ในพื้นที่ที่มีความเข้มข้นของฝุ่น PM 2.5 สูงกว่า WHO Guideline กำหนดไว้ถึง 5 เท่า (ความเข้มข้นมากกว่า 25 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร) ซึ่งเด็กทารกทั้ง 100% ได้รับฝุ่น PM2.5 สูงกว่าที่ WHO Guideline กำหนดไว้

– ไม่เพียงแค่ความเสี่ยงจากการต้องเผชิญกับมลพิษเท่านั้น แต่ยังมีความเหลื่อมล้ำในการเข้าถึงข้อมูลด้านสิ่งแวดล้อมอีกด้วย โดยประชากรมากกว่าครึ่งหนึ่งในเกือบทุกประเทศที่ศึกษาในรายงานนี้ รวมทั้งประเทศไทย (48%) ​ไม่สามารถเข้าถึงสถานีวัดคุณภาพอากาศภายในรัศมี  25 กิโลเมตร โดยเฉพาะในอินเดีย ที่มากกว่า 70% ของประชากรทั้งหมดในประเทศไม่สามารถเข้าถึงข้อมูลของสถานีตรวจวัดคุณภาพอากาศภายในระยะรัศมี 25 กิโลเมตรได้

อวินาช ชันชาล ผู้จัดการฝ่ายงานรณรงค์ กรีนพีซ อินเดีย กล่าวว่า “รายงานฉบับนี้ ทำให้เห็นว่าสถานีตรวจวัดคุณภาพอากาศของอินเดียมีจำนวนน้อยจนน่าตกใจเมื่อพิจารณาจากขนาดของประเทศ การรายงานคุณภาพอากาศแบบเรียลไทม์คือขั้นตอนแรกของการแก้ไขปัญหามลพิษทางอากาศ ถึงเวลาแล้วที่รัฐบาลต้องดำเนินการจัดทำระบบตรวจวัดคุณภาพอากาศที่มีประสิทธิภาพทั่วทั้งประเทศ และเผยแพร่ข้อมูลสู่สาธารณะแบบเรียลไทล์ควบคู่ไปกับการแนะนำด้านสุขภาพ และมีระบบการแจ้งเตือน เช่น “การแจ้งเตือนสีแดง” สำหรับวันที่มีมลพิษทางอากาศสูง เพื่อให้ประชาชนสามารถปกป้องสุขภาพของตัวเองได้ และกำหนดมาตรการให้ผู้ที่ปล่อยมลพิษลดการปล่อยมลพิษเพื่อเป็นการปกป้องสิ่งแวดล้อม”

เฉินหย่งเหริน  ผู้ประสานงานรณรงค์อาวุโส ฝ่ายงานรณรงค์ด้านมลพิษทางอากาศทั่วโลก กล่าวว่า “การเข้าถึงข้อมูลด้านคุณภาพอากาศ และการเข้าถึงอากาศสะอาดคือปัญหาของความเหลื่อมล้ำ ผู้ที่มีความเสี่ยงสูงคือผู้ที่ต้องการใช้ประโยชน์สูงสุดจากการเข้าถึงข้อมูลด้านคุณภาพอากาศ ซึ่งทุกคนควรมีสิทธิได้เข้าถึงอากาศสะอาดและสิ่งแวดล้อมที่ดี  นโยบายของรัฐเพื่อให้ประชาชนสามารถเข้าถึงอากาศสะอาดถือเป็นเรื่องเร่งด่วนและสำคัญในการรักษาสิทธิขั้นพื้นฐานของประชาชน”

ส่วนในประเทศไทย สถานีตรวจวัดคุณภาพอากาศของภาครัฐในไทยยังมีน้อยเมื่อเทียบกับประชากรทั้งหมดของประเทศ ประชาชนในบางจังหวัดไม่สามารถเข้าถึงข้อมูลจากสถานีตรวจวัดคุณภาพอากาศได้ในระยะรัศมี 25 กิโลเมตร มีประชากรเพียงร้อยละ 26.8 เท่านั้นที่พักอาศัยอยู่ในระยะรัศมี 5 กิโลเมตร การรับรู้ข้อมูลด้านคุณภาพอากาศ ณ สถานที่และเวลาจริงจะช่วยให้ประชาชนสามารถปกป้องสุขภาพตัวเองได้ และหน่วยงานรัฐสามารถนำข้อมูลไปแก้ไขปัญหาด้านมลพิษทางอากาศได้ตรงจุดมากขึ้น

อัลลิยา เหมือนอบ ผู้ประสานงานรณรงค์ด้านมลพิษทางอากาศกรีนพีซ ประเทศไทย กล่าวว่า “เพื่อให้การแก้ปัญหามลพิษทางอากาศของไทยมีประสิทธิภาพและเป็นรูปธรรม รัฐบาลต้องประกาศใช้กฎหมายควบคุมการปล่อยฝุ่น PM2.5 จากปลายปล่องโรงงานอุตสาหกรรม และกฎหมายการรายงานและเปิดเผยข้อมูลการปลดปล่อยและเคลื่อนย้ายสารมลพิษ (Pollutant Release and Transfer Register หรือ PRTR) และระบุให้ฝุ่น PM2.5 อยู่ในรายชื่อสารที่ภาคอุตสาหกรรมต้องรายงานข้อมูลการปล่อยสู่สาธารณะ เพื่อให้ประชาชนสามารถเข้ามามีส่วนร่วมในการเฝ้าระวัง ตรวจสอบ และป้องกันสุขภาพประชาชนจากฝุ่น PM2.5 ได้”

ทั้งนี้ รายงาน “ความแตกต่างใต้ท้องฟ้าเดียวกัน: ความเหลื่อมล้ำจากมลพิษทางอากาศ” ในส่วนของประเทศไทย สามารถดูได้ที่ https://www.greenpeace.org/thailand/publication/24564/climate-airpollution-inequity-report/

The post กรีนพีซ เปิดผลศึกษา ‘มลพิษทางอากาศ’ ชี้คนไทยทั้งประเทศ ได้รับ PM 2.5 สูงกว่า​ WHO แนะนำ แถมเกือบครึ่งประเทศเข้าไม่ถึงข้อมูลด้านคุณภาพอากาศ appeared first on SD Thailand.