The post ไทย ปักหมุด ‘EV Hub’ อาเซียน อีกหนึ่งกลไกสำคัญ ขับเคลื่อนเป้าหมาย Net Zero 2050 appeared first on SD Thailand.

แม้ว่าภาพรวมจะสามารถบรรลุความสำเร็จได้ตามเป้าหมาย แต่ส่วนใหญ่เป็นการขับเคลื่อนจากภาคธุรกิจ เป็นหลัก ขณะที่​ ภาคครัวเรือน ยังไม่สามารถขับเคลื่อนได้อย่างมีประสิทธิภาพมากนัก ทำให้ต้องออกมาตรการเพื่อเร่งการลดขยะ โดยเฉพาะ Food Waste ในภาคครัวเรือนได้มากขึ้น
สำหรับภาพรวมปริมาณขยะอาหารทั่วโลก โครงการสิ่งแวดล้อมแห่งสหประชาชาติ UNEP ได้ประเมินปริมาณอาหารเหลือทั้งในปี 2022 มีปริมาณรวมกว่า 1.05 พันล้านตัน ซึ่งกว่า 60% เกิดจากครัวเรือน และ สร้าง​ก๊าซเรือนกระจก 8-10% ของปริมาณก๊าซเรือนกระจกทั่วโลก

ขณะที่​ปี 2022 ญี่ปุ่น สามารถลดปริมาณขยะอาหาร เหลือเพียง 4.72 ล้านตัน ซึ่งถือว่าสามารถขับเคลื่อน​ได้เร็วกว่าเป้าหมายถึง 8 ปี จากแผนที่ต้องการลด​ Food Waste ลงให้ได้ 50% ภายในปี 2030 จากฐานปี 2000 ที่มีปริมาณ Food Waste 9.8 ล้านตัน

ปริมาณ​​ Food Waste ที่ลดลงเหลือ ​4.72 ล้านตัน ในปี 2022 มาจากทั้งภาคธุรกิจและครัวเรือน ในอัตราเท่ากันที่ 50% หรือราว 2.36 ล้านตัน

โดย​ภาคธุรกิจ (Business Food Waste ) ทำได้ค่อนข้างดี สามารถลด Food Waste ​มากกว่าเป้าหมายที่วางไว้ ​จึงได้​ทำการขยับเป้าหมายเพิ่มเป็น 60% ภายในปี 2030

ขณะที่ ภาคครัวเรือน (Household Food Waste) ปริมาณขยะอาหาร​ 2.36 ล้านตัน ถือว่ายังสูงกว่าเป้าหมายที่ต้องลดลงให้เหลือ 2.16 ล้านตัน ซึ่งการล่าช้ากว่าแผนที่วางไว้ของภาคครัวเรือนนั้น ส่งผลกระทบทางเศรษฐกิจราว 40 ล้านล้านเยร หรือ 2.77 ​แสนล้านเหรียญสหรัฐ​ และสร้าง Carbonfootprint 10.46 ล้านตันCO2e

ทั้งนี้ แผนที่ญี่ปุ่นนำมาใช้ เพื่อเร่งสปีดกาารลด Food Waste ในภาคครัวเรือน อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น มีหลากหลายและรอบด้าน เช่น

การปรับเป้าหมายใหม่ เพื่อลด Food Waste ได้มากขึ้น

โดยในปี 2025 นี้ ​ญี่ปุ่นทำการปรับเป้าหมายลดขยะอาหาร ในภาคธุรกิจเพิ่มขึ้นเป็น 60% ส่วนภาคครัวเรือน ยังอยู่ที่ 50% จากฐาน​ในปี 2000 เช่นเดิม

สร้างความร่วมมือด้าน Food Loss, Food Waste มากขึ้น

ผ่านความร่วมมือทั้งภาครัฐ เอกชน สถาบันการศึกษา โดยเฉพาะเป้าหมายในกลุ่ม ‘ครัวเรือน’
ขับเคลื่อนแผนปฏิบัติการ และนโยบาย​​ส่งเสริมการลดการสูญเสียอาหาร สร้างความตระหนักรู้ ปรับแนวคิด เพื่อเพิ่มการมีส่วนร่วมได้ทั้ง #Stakeholders ​

กลยุทธ์ ‘Toyoma Food Loss Zero’

โครงการต้นแบบของจังหวัด โทยามะ สร้างแคมเปญให้ผู้บริโภคและธุรกิจร่วมมือลดขยะอาหาร
พรัอมพัฒนาแพลตฟอร์มดิจิทัล รวบรวมข้อมูลที่เป็นประโยชน์ มุ่งช่วยลดขยะอาหารภายในครัวเรือน
พร้อมเพิ่มแนวทางดึงดูดคนรุ่นใหม่ แชร์วิดีโอส่งเสริมการให้ความรู้ รสมทั้งใช้มาสคอตให้เข้าถึงกลุ่มเด็กได้ง่ายขึ้น

เทคโนโลยี ตู้เย็นอัจฉริยะ

ประเมินความสดวัตถุดิบ / ทำเครื่องหมายสินค้าที่ใกล้หมดอายุ
พัฒนา IoT เชื่อมต่อร้านค้าออนไลน์ เพื่อสั่งซื้ออย่างมีประสิทธิภาพ
เพิ่มบทบาทภาคเอกชน มีโครงการนำร่องช่วยลดปริมาณอาหารหมดอายุ ประเมินศักยภาพเครื่องใช้ไฟฟ้าอัจฉริยะ หรือพัฒนาแอปช่วยคิดเมนูลดขยะอาหารในครัวเรือน

ศึกษา ‘พฤติกรรมประชากร’ แต่ละช่วงวัย

การเข้าใจ อินไซต์ และ พฤติกรรม ประชากรแต่ละช่วงวัย จะช่วยให้สามารถอออกแบบวิธีการ หรือวางรากฐาน พัฒนาแนวทางลดขยะอาหารในครัวเรือนในญี่ปุ่นได้ดียิ่งขึ้น โดยจากการศึกษา พบอินไซต์ของประชากรในวัยต่างๆ ที่น่าสนใจ เช่น

กลุ่ม​ สูงวัย (70 ปีขึ้นไป) จะสร้างขยะอาหารเฉลี่ย 46 กิโลกรัม/ คน มากกว่ากลุ่มอายุน้อย เกือบ 3 เท่า ที่สร้างเฉลี่ย 16.6 กิโลกรัม/คน

หรือกลุ่ม คนรุ่นใหม่ มักรับประทานอาหารนอกบ้านบ่อยกว่า, คนสูงอายุมักซื้ออาหารเน่าเสียง่ายมากกว่า รวมทั้งสาเหตุการทิ้งอาหารที่แตกต่างกัน เป็นต้น

The post How to กำจัด ‘Food Waste’ สไตล์ญี่ปุ่น appeared first on SD Thailand.

The post Trump or Threats ‘ทรัมป์’ ภัยคุกคามความยั่งยืน appeared first on SD Thailand.

ภาวะโลกร้อนกำลังส่งผลกระทบต่อเมืองอย่างชัดเจน ทั้งในรูปแบบ ​’การเปลี่ยนแปลงแบบค่อยเป็นค่อยไป‘ (slow onset events) เช่น อุณหภูมิเฉลี่ยที่เพิ่มขึ้น ระดับน้ำทะเลที่สูงขึ้น และความแห้งแล้งยาวนาน และ ‘เหตุการณ์สภาพอากาศสุดขั้ว’ (extreme events) เช่น พายุฝนตกหนัก น้ำท่วมฉับพลัน หรือคลื่นความร้อน

อย่างกรณีที่กรุงเทพฯ เคยเผชิญกับอุณหภูมิสูงกว่า 40 องศาเซลเซียสติดต่อกันหลายวัน เมืองซึ่งเต็มไปด้วยคอนกรีต ตึกสูง และขาดพื้นที่สีเขียว ได้กลายเป็นจุดสะสมความร้อนและเผชิญความเสี่ยงมากขึ้นเรื่อย ๆ

อีกทั้งสภาพแวดล้อมทางกายภาพของเมืองได้เร่งให้เกิดวิกฤตภูมิอากาศกระทบต่อชีวิตประจำวันของคนในเมืองมากขึ้น โดยเฉพาะในพื้นที่หนาแน่นในเมืองใหญ่ ซึ่งมีคนจนเมืองเป็นกลุ่มที่เปราะบางที่สุดในวิกฤตนี้ พวกเขามักอาศัยในพื้นที่เสี่ยงภัย เช่น ชุมชนแออัดที่ไม่มีร่มเงา ไม่มีการระบายน้ำที่ดี และใกล้แหล่งมลพิษ

ทั้งยังขาดการเข้าถึงบริการพื้นฐาน เช่น เครื่องปรับอากาศ น้ำสะอาด และสาธารณสุขที่เพียงพอ ปัญหาหลักไม่ได้อยู่แค่ที่สภาพความเป็นอยู่ แต่คือการไม่ถูกรวมอยู่ในกระบวนการนโยบายที่เน้นเชิงโครงสร้าง ขณะที่ละเลยมิติความเปราะบางรายกลุ่มและรายพื้นที่

นโยบายหลายฉบับที่มุ่งหวังจะรับมือโลกร้อน กลับกลายเป็นการ ‘ปรับตัวที่ผิดพลาด’ (maladaptation) เช่น การสร้างพนังกั้นน้ำปกป้องเขตเศรษฐกิจ กลับทำให้น้ำไหลท่วมชุมชนริมคลอง เช่นเดียวกับการเพิ่มพื้นคอนกรีตจนลดพื้นที่ซับน้ำ ยกถนนแต่ไม่ปรับปรุงระบบระบายน้ำ ซึ่งส่งผลให้น้ำท่วมขัง หรือการสร้างตึกสูงที่ขวางทางลม ทำให้อากาศร้อนและหมุนเวียนไม่ได้ การส่งเสริมการใช้เครื่องใช้ไฟฟ้าประหยัดพลังงานหรือฉนวนกันร้อน โดยไม่มีมาตรการช่วยเหลือผู้มีรายได้น้อย ซึ่งจะยิ่งเพิ่มความเหลื่อมล้ำและซ้ำเติมความเปราะบางของกลุ่มเป้าหมายเดิม

นโยบายด้านภูมิอากาศเพื่อความเป็นธรรมสำหรับเมือง

บางเมืองเริ่มใช้ ‘ข้อมูลความเสี่ยงภัย’ และ ‘นโยบายสาธารณะ’ เป็นเครื่องมือ ในการออกแบบเมืองอย่างยืดหยุ่น ให้ความสำคัญกับคนจนเมือง บูรณาการด้านสังคมกับสิ่งแวดล้อม ซึ่งสามารถเป็นแนวทางให้กับหลายเมืองได้ลงมือทบทวนนโยบายด้านภูมิอากาศ ในการดูแลคนทุกกลุ่มอย่างครอบคลุม โดยมีรูปแบบดำเนินงาน อาทิ

 1. รักษาพื้นที่สีเขียวและพื้นที่ซับน้ำ ปกป้องพื้นที่สีเขียวและต้นไม้ใหญ่ที่มีอยู่ พร้อมทั้งฟื้นฟูพื้นที่ชุ่มน้ำและระบบซับน้ำ เช่น คลอง แก้มลิง หรือสวนซับน้ำ ออกมาตรการกำหนดสัดส่วนพื้นที่น้ำซึมผ่านสำหรับสิ่งปลูกสร้าง เพื่อบรรเทาน้ำท่วมขังในฤดูฝนและเก็บกักน้ำในฤดูแล้ง เพื่อช่วยลดอุณหภูมิในเมือง โดยเฉพาะชุมชนแออัด ซึ่งมักขาดพื้นที่เปิดโล่งและได้รับผลกระทบจากความร้อน และลดความเสี่ยงภัยน้ำท่วม

2. พัฒนาโครงสร้างพื้นฐานให้เอื้อต่อการเดิน ควรออกแบบโครงสร้างพื้นฐานที่ปลอดภัยสำหรับการเดินเท้า เช่น ทางเท้าที่มีร่มเงา จุดพักรอที่หลบแดด โดยเฉพาะในพื้นที่ที่แรงงานนอกระบบหรือผู้สูงอายุต้องเดินทางด้วยตนเองในสภาพอากาศร้อนจัด การส่งเสริมการเดินแทนการใช้รถยนต์ในการสัญจรระยะทางสั้น ยังช่วยลดมลพิษทางอากาศและฝุ่น PM5 ซึ่งกระทบต่อสุขภาพของคนจนเมืองอย่างมาก

3. เพิ่มการเข้าถึงอุปกรณ์และแบบบ้านราคาต่ำสู้ภัยโลกร้อน ควรสนับสนุนการเข้าถึงวัสดุและอุปกรณ์ที่ช่วยปรับปรุงที่อยู่อาศัยให้รองรับกับสภาพภูมิอากาศที่เปลี่ยนแปลง เช่น ฉนวนกันความร้อน หลังคาสะท้อนแสง ช่องลมระบายอากาศ หรือการยกพื้นบ้านเพื่อช่วยระบายน้ำและป้องกันน้ำท่วม นอกจากนี้ควรพัฒนา “แบบบ้านราคาต่ำ สู้ภัยโลกร้อน” เพื่อให้ผู้มีรายได้น้อยสามารถปรับปรุงคุณภาพชีวิตได้จริง

4. คุ้มครองผู้ประกอบการและแรงงานกลางแจ้ง เช่น พ่อค้าแม่ค้า คนเก็บของเก่า คนขับรถจักรยานยนต์รับจ้าง และคนงานก่อสร้าง ล้วนเผชิญความเสี่ยงโดยตรงจากคลื่นความร้อนในเมือง ควรมีมาตรการป้องกันเฉพาะ เช่น การจัดพื้นที่พักที่มีร่มเงา จุดแจกน้ำดื่มในที่สาธารณะ การปรับเวลาและระยะเวลาการทำงานในช่วงที่อุณหภูมิสูง การเข้าถึงบริการสาธารณสุขอย่างรวดเร็ว และประกันภัยคลื่นความร้อน ทั้งนี้ เพื่อป้องกันและลดโรคที่เกี่ยวข้องกับความร้อน เช่น โรคลมแดด ความดันสูง และภาวะขาดน้ำ

5. ส่งเสริมการมีส่วนร่วมของชุมชนในการออกแบบเมือง ต้องเปิดพื้นที่ให้คนในชุมชน โดยเฉพาะกลุ่มเปราะบาง มีส่วนร่วมในการกำหนดทิศทางและออกแบบนโยบายต่าง ๆ ทั้งด้านสิ่งแวดล้อม การวางผังเมือง และการรับมือภัยพิบัติ การฟังเสียงจากผู้มีประสบการณ์ตรงจะช่วยให้โครงการต่าง ๆ มีประสิทธิภาพ สอดคล้องกับบริบทจริง และลดความเสี่ยงจากการปรับตัวที่ผิดพลาดในระยะยาว

การรับมือกับภาวะโลกร้อนไม่ใช่เพียงการออกแบบโครงสร้างพื้นฐานหรือมาตรการเชิงเทคนิคเท่านั้น หากแต่ต้องเริ่มจากการเห็นและเข้าใจ ‘ความเปราะบาง’ ของคนในเมือง โดยเฉพาะกลุ่มที่มักถูกมองข้ามในนโยบายหลัก การออกแบบเมืองที่เป็นธรรมจึงต้องสร้างบนฐานของความร่วมมือ การมีส่วนร่วม และความเกื้อกูล ไม่ใช่แค่เพื่อคนจนเมือง แต่เพื่อความอยู่รอดของทุกคนในสังคมเมืองที่ต้องเผชิญกับวิกฤตโลกร้อนร่วมกัน

The post TEI มอง ‘โลกร้อนซ้ำเติมคนจนเมือง’ ถึงเวลาทบทวนนโยบาย​ ​แนะ 5 แนวทางช่วยลดผลกระทบ appeared first on SD Thailand.

ขณะที่การกลับมาดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคนที่ 47 ของสหรัฐอเมริกาอีกครั้ง ​ของ โดนัลด์ ทรัมป์ พร้อมนโยบาย America First ที่ประกาศขับเคลื่อนนโยบายต่างๆ โดยคำนึงถึงผลประโยชน์ของประเทศ และประชาชนชาวอเมริกาเป็นสำคัญ ตามสโลแกนที่ใช้ตลอดการหาเสียงที่ผ่านมาว่า ‘Make America Great Once Again’

พร้อมการ Action ทันทีหลังการเข้ารับตำแหน่งผ่านการลงนามต่างๆ ที่โลกต้องจับตามอง ไม่ว่าจะเป็นการถอนตัวจากความตกลงปารีส (Paris Agreement) พร้อมหันมาสนับสนุนการใช้พลังงานฟอสซิล, การถอนตัวจากประเทศสมาชิกองค์การอนามัยโลก WHO, การเลิกสนับสนุนกลุ่มผู้ลี้ภัยภายในประเทศ, การรับรองเพศสภาพเพียงชายและหญิงเท่านั้น รวมทั้งการเลิกสนับสนุนนโยบายด้านความหลากหลาย เท่าเทียมต่างๆ ผ่านการยกเลิกตำแหน่งเจ้าหน้าที่รัฐที่ดูแลขับเคลื่อนงานด้าน DE&I เป็นต้น

สิ่งที่เกิดขึ้นสร้างความกังวลใจในหลายมิติ โดยเฉพาะเมื่อการขับเคลื่อน ‘ความยั่งยืน’ ตามกรอบ ESG เพื่อมุ่งสู่เป้าหมาย UN SDGs ทั้ง 17 ข้อ ซึ่งถือเป็นหนึ่งใน Agenda ของโลก สวนทางกับสิ่งที่ทรัมป์ต้องการผลักดันและขับเคลื่อน จึงเป็นที่น่าจับตาถึงทิศทางและผลกระทบที่เกิดขึ้นต่อจากนี้

ศาสตราจารย์ ดร.วิเลิศ ภูริวัช อธิการบดี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย กล่าวถึงประเด็นที่เกิดขึ้น โดยเปรียบเทียบกับการขับเคลื่อนกลยุทธ์การตลาดเมื่อเกิดปัจจัยในสิ่งที่ไม่สามารถควบคุมได้  โดยมองว่านโยบายที่ทรัมป์ประกาศขับเคลื่อน ไม่ต่างจากการทำธุรกิจที่เน้นกำไร โดยไม่ได้มองที่การช่วยเหลือผู้คนหรือสังคม หรือเป็นองค์กรที่อาจจะมองแค่ยอดขาย หรือ Market Share โดยไม่​มองเรื่องของความยั่งยืนที่ต้องสร้าง Heart Share หรือต้องทำให้ลูกค้ารักด้วย หากเปรียบเป็นธุรกิจ การขับเคลื่อนนโยบายของทรัมป์ เป็นการมองแบบ Business Oriented มากกว่าเป็น Consumer Oriented หรือไม่มองระยะยาวเพื่อสร้าง Sustainability ที่ต้องคำนึงถึงผลกระทบในภาพรวมควบคู่ไปด้วยเสมอ

อย่างไรก็ตาม​ สิ่งที่เกิดขึ้นเปรียบเสมือน Threats หรืออุปสรรค ซึ่งหมายถึงปัจจัยภายนอกที่ไม่สามารถควบคุมได้ ถือเป็น External Barrier จึงไม่มีประโยชน์ที่จะมานั่งกังวล หรือคิดแง่ลบต่างๆ แต่สิ่งที่ต้องรีบทำคือ การปรับตัวให้สอดคล้องภายใต้เงื่อนไขที่มีอยู่ และหันกลับมามองตัวเอง มองที่ปัจจัยภายในที่สามารถแก้ไขได้ เพื่อวางยุทธศาสตร์ในการเดินและขับเคลื่อนไปข้างหน้าเป็นสำคัญ

ดังนั้น ภาคธุรกิจต่างๆ ที่เกี่ยวข้องต้องหันกลับมามองว่า ธุรกิจในส่วนใดของตัวเองบ้างที่ได้รับผลกระทบ หรือจะมีโซลูชั่นในการรับมือ หรือปรับตัวได้อย่างไร เช่น การ​หาตลาดใหม่เพิ่มเติม เพื่อสร้างรายได้จากส่วนอื่นๆ มาทดแทน โดยเฉพาะการกลับมาดูตลาดอื่นๆ ที่เหลืออยู่เพื่อหาวิธีการหรือโซลูชันในการเจาะตลาดได้ลงลึก หรือชัดเจนมากขึ้นกว่าเดิม รวมทั้งการ Create Demand เพื่อสามารถสร้างการเติบโตจากภายในได้มากขึ้น ​ซึ่งในอีกด้านหนึ่งอาจจะช่วยสร้างโอกาสใหม่ มุมมองใหม่ ไปจนถึงตลาดหรือพันธมิตรใหม่ๆ ที่ไม่เคยร่วมมือหรือจับมือกันมาก่อน กลายเป็น ‘จุดเริ่มต้น’ ในการทำธุรกิจรูปแบบใหม่ที่ก่อนหน้านี้อาจไม่เคยมีโอกาสได้ทำมาก่อน

“สถานการณ์ที่เกิดขึ้น​ถือเป็นอีกหนึ่งบทเรียนของโลกว่า ไม่ควรยึดติด หรือ Priority ที่ใคร หรือตลาดใดตลาดหนึ่งมากเกินไป ต้องไม่ลืมกระจายความเสี่ยง ตามกลยุทธ์ Diversification เพราะการทำธุรกิจมีหลายปัจจัยที่ไม่สามารถควบคุมได้ ป่วยการที่เราจะทำธุรกิจอยู่บนพื้นฐานของความกลัว แต่ต้องอยู่บนพื้นฐานของความหวัง ​กลัวได้ แต่ต้องนำความกลัวมาพัฒนาตัวเอง พร้อมหันกลับมามองดูตัวเองว่ายังมีอะไรที่ต้องแก้ไข ปรับปรุง เพื่อสร้างความหวัง  ผ่านการหาวิธีการ หาโซลูชันภายใต้เงื่อนไขใหม่ที่เกิดขึ้น โดยไม่ไปยึดติดกับเงื่อนไขเดิมๆ ​เพื่อหาวิธีมาเอาชนะกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นให้ได้ในที่สุด​ เพื่อสามารถสร้างให้เกิดความมั่นคงได้ในระยะยาว” 

เช่นเดียวกับการขับเคลื่อนประเด็น Sustainability เชื่อว่าโลกยังคงโฟกัสและให้ความสำคัญเหมือนเดิม แม้ว่า​ ‘พี่เบิ้ม’ อย่างอเมริกาจะถอนตัวไป ซึ่ง​ปฏิเสธไม่ได้ว่า ย่อมส่งผลกระทบและสร้างแรงกระเพื่อมอย่างแน่นอน แต่การจะก้าวไปข้างหน้า กลุ่มประเทศที่เหลือต้องจับมือกันให้แน่นมากกว่าเดิม พร้อมการสร้างแนวร่วมเพื่อทำให้การขับเคลื่อนต่อจากนี้มีกำลังเพิ่มขึ้น และต้องทำให้เพิ่มขึ้นกว่าเดิมแบบคูณสอง ไม่สามารถทำได้แบบเดิมๆ หรือเท่าเดิมได้อีกต่อไป พร้อมทั้งการกระจายถนนแห่ง​ความยั่งยืนให้ครอบคลุมไปยังถนนสายใหม่ๆ เพื่อกระจายออกไปทั่วโลกได้มากขึ้น และอาจเป็นโอกาสให้ประเทศที่เหลืออยู่จับมือกันแน่นมากขึ้นกว่าเดิม

ขณะเดียวกัน ปัจจัยภายในประเทศของอเมริกาเอง ที่ได้ชื่อว่าเป็นประเทศแห่งเสรี เมื่อนโยบายของผู้นำมีความย้อนแย้งกับหลักการ ก็จำเป็นต้องจับตาดูต่อไปว่า นโยบายของผู้นำ และความคิดเห็นของคนส่วนใหญ่ในประเทศ สุดท้ายแล้ว​สิ่งที่น่าสนใจและต้องจับตาดูว่า น้ำหนักจากฝ่ายไหนจะชนะ หรือได้รับการตอบรับที่มากกว่า โดย​​เฉพาะกลุ่มคนรุ่นใหม่ที่ให้ความสำคัญต่อประเด็นความหลากหลาย ความเท่าเทียม และความใส่ใจต่อโลกและผู้คน ซึ่งอาจจะเข้ามาเป็นแรงผลักดันเพื่อรักษาไว้ซึ่งสิทธิ เสรีภาพ และความหลากหลายต่างๆ ไว้ได้

และอีกหนึ่ง​ประเด็นสำคัญ คือ การมาของทรัมป์นั้น ​เป็นแค่ในช่วงระยะเวลาหนึ่ง ซึ่งสุดท้ายก็จะเป็นวาระใหม่ๆ ที่เกิดขึ้นตามมาในอนาคต ขณะที่ Agenda ในการขับเคลื่อนเรื่องความยั่งยืน การดูแลโลกใบนี้ เป็นสิ่งที่ต้องขับเคลื่อนต่อไปในอนาคตอย่างแน่นอน

The post Trump’s Effect เมื่อ ‘พี่ใหญ่’ แตกแถว การขับเคลื่อน ‘Sustainability’ จากนี้ต้องรับมืออย่างไร ? appeared first on SD Thailand.

โดย เบย์วา อาร์.อี. ผู้พัฒนา ผู้ผลิตพลังงานอิสระ ผู้ให้บริการ และผู้จัดจำหน่ายพลังงานทดแทนระดับโลก และ Kantar บริษัทที่ปรึกษาและผู้ให้บริการข้อมูลเชิงลึกชั้นนำระดับโลก ซึ่งเป็นการสำรวจผู้มีอิทธิพลในการตัดสินใจด้านพลังงาน 346 คน ในองค์กรที่มีพนักงานมากกว่า 100 คน ในออสเตรเลีย อินโดนีเซีย ญี่ปุ่น มาเลเซีย สิงคโปร์ เกาหลีใต้ ไทย ฟิลิปปินส์ และเวียดนาม

โดยผลการศึกษาพบว่า ขณะนี้ภูมิภาคเอเชียแปซิฟิกกำลังมาถึงจุดเปลี่ยนที่สำคัญ จากแรงต้านและแรงกดดันในภูมิภาค เช่น ปัจจัยทางสงครามระหว่างรัสเซียและยูเครน การขาดแรงสนับสนุนจากภาครัฐ ตลอดจนราคาพลังงานและอัตราดอกเบี้ยที่ผันผวน ทำให้แผนการเดินหน้าเปลี่ยนแปลงและเป้าหมายทางสภาพภูมิอากาศกำลังตกอยู่ในความเสี่ยงครั้งใหญ่ อีกทั้งนโยบายภาครัฐที่ไม่ต่อเนื่องยังทำให้บริษัทต่างๆ ต้องลุกขึ้นมาเรียกร้องแสวงหาความร่วมมือระหว่างกันเพื่อผลักดันเป้าหมายความยั่งยืนให้บรรลุผล

นิรันพัล ซิงห์ ผู้จัดการทั่วไป เบย์วา อาร์.อี. เอ็นเนอยี่ โซลูชั่น ประจำภูมิภาคเอเชียแปซิฟิค กล่าวว่า “ความตึงเครียดทางภูมิรัฐศาสตร์ ต้นทุนที่สูงขึ้น และอัตราเงินเฟ้อ ยังคงเป็นแรงต้านหลักต่อการเปลี่ยนผ่านทางพลังงานในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก อุปสรรคเหล่านี้จะยังคงอยู่ต่อไป ดังนั้น จึงจำเป็นต้องอาศัยความร่วมมือทั้งจากองค์กรและภาครัฐเพื่อจัดการกับปัญหาดังกล่าว รายงานด้านพลังงานในเอเชียแปซิฟิกฉบับนี้ยังชี้ให้เห็นว่าผู้นำองค์กรได้รับแรงจูงใจให้ประสานกับพันธมิตรและคู่แข่ง เรียกร้องให้เกิดความร่วมมือระหว่างภาครัฐและเอกชนที่ใกล้ชิดยิ่งขึ้น เพื่อให้บรรลุเป้าหมาย Net-Zero เราหวังว่าข้อเรียกร้องอันเร่งด่วนครั้งนี้ จะช่วยผลักดันให้การใช้พลังงานสะอาดในเอเชียแปซิฟิกรุดหน้ายิ่งขึ้น”

ข้อมูลสำคัญจากรายงาน

การดำเนินงานของรัฐบาลที่ล่าช้าทั้งด้านนโนบายพลังงานหมุนเวียน นโยบายที่คาดเดาได้ยาก และสิ่งแวดล้อมในตลาดท้องถิ่น เป็นอุปสรรคต้นๆ ในสัดส่วน 36% และ 33% ตามลำดับ โดยพบว่า

ผู้ตอบแบบสอบถาม 59% ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เชื่อว่าแทนที่จะผลักดันนโยบายพลังงานสีเขียว รัฐบาลในภูมิภาคนี้จะเพิ่มการสนับสนุนพลังงานจากเชื้อเพลิงฟอสซิลในอีก 2-3 ปีข้างหน้า

ขณะที่องค์กรในโอเชียเนียและเอเชียตะวันออก 47% เชื่อว่าการสนับสนุนของรัฐบาลด้านพลังงานจากเชื้อเพลิงฟอสซิลจะยังคงไม่แน่นอนในอีก 2-3 ปีข้างหน้า ส่วนการปรับเปลี่ยนสู่พลังงานสีเขียว 42% ขององค์กรในเอเชียแปซิฟิกเชื่อว่าภาษีของรัฐบาลด้านพลังงานสีน้ำตาลจะสนับสนุนการผลักดันขององค์กรไปสู่พลังงานหมุนเวียน

นอกจากนี้ ยังพบสัญญาณจากองค์กรต่างๆ ในเอเชียแปซิฟิก ที่ตระหนักถึงความจำเป็นเร่งด่วนในการเปลี่ยนผ่านสู่การใช้พลังงานหมุนเวียน ซึ่งถือเป็นความท้าทายและอุปสรรคที่ต้องเอาชนะ โดยองค์กรเกือบครึ่งหนึ่งที่สำรวจให้ความสำคัญกับการเปลี่ยนแปลงด้านพลังงาน โดยองค์กรในเอเชียแปซิฟิก 48% มีเป้าหมายที่จะเพิ่มการใช้พลังงานหมุนเวียนมากกว่า 40% ภายในทศวรรษนี้ และองค์กรภายในกลุ่มนี้ 79% ตั้งเป้าที่จะบรรลุผลด้านพลังงานหมุนเวียนในอีก 5 ปีข้างหน้า

องค์กรส่วนใหญ่ยังมองเห็นคุณค่าในการเปลี่ยนไปใช้ทางเลือกพลังงานที่สะอาดกว่า โดย 54% สรุปว่าพลังงานหมุนเวียนจะทำให้บริษัทมีภาพลักษณ์ที่ดีขึ้น ครึ่งหนึ่งของผู้ตอบแบบสำรวจทั้งหมดเห็นด้วยว่าการใช้พลังงานหมุนเวียนจะทำให้บริษัทมีข้อได้เปรียบทางธุรกิจบางประเภท และอีก 42% เสนอว่าพลังงานสีเขียวจะทำให้องค์กรได้เปรียบในการสรรหาบุคลากรและการรักษาทาเลนท์ ​ขณะที่พลังงานโซล่าร์บนหลังคาเชิงพาณิชย์ขนาดใหญ่ จะกลายเป็นแหล่งพลังงานไฟฟ้าที่ถูกกว่ารัฐอุดหนุน ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

เร่งเดินหน้าแผนเปลี่ยนผ่าน

ผู้นำองค์กรที่ได้ร่วมทำแบบสำรวจในรายงานฉบับนี้ ตระหนักถึงความต้องการที่มากขึ้นในการทำงานร่วมกันกับพันธมิตรและคู่แข่ง และเพื่อเร่งการเปลี่ยนผ่านสู่พลังงานสะอาด ทั้งนี้ สองในสาม (68%) ของบริษัทที่เป็นผู้นำการเปลี่ยนแปลงสู่พลังงานหมุนเวียนเห็นด้วยอย่างยิ่งว่าบริษัทต่างๆ ควรจัดตั้งแนวร่วมและทำงานร่วมกัน เพื่อบรรลุเป้าหมายด้านความยั่งยืน ผู้ตอบแบบสอบถามจำนวนเดียวกันยังระบุว่า สนับสนุนให้ประเทศต่างๆ ในเอเชียแปซิฟิกทำงานร่วมกันเพื่อจัดหาพลังงานหมุนเวียน

รายงานฉบับดังกล่าวได้ข้อสรุปว่า ทศวรรษหน้าถือเป็นช่วงเวลาที่สำคัญของภูมิภาคในการผลักดันการเปลี่ยนผ่านทางพลังงาน แต่ยังมีความท้าทายจากหลากหลายปัญหา เช่น ภูมิรัฐศาสตร์ ความขัดแย้งระหว่างประเทศ ค่าครองชีพและอัตราเงินเฟ้อที่สูงขึ้น หรือกระทั่งวิกฤติสภาพภูมิอากาศที่เลวร้ายกว่าเดิม

การเปลี่ยนผ่านจากพลังงานยุคเก่าถือเป็นเรื่องสำคัญและควรต้องเร่งเดินหน้าอย่างจริงจัง ผู้มีอำนาจตัดสินใจในองค์กรต้องกล้าเป็นผู้นำการเปลี่ยนแปลงภายในเอเชียแปซิฟิกและรวมพลังทุกฝ่ายเข้าด้วยกัน ร่วมมือและกดดันภาครัฐ เร่งรัดกระบวนการและขับเคลื่อนการใช้พลังงานทดแทนให้รุดหน้าอย่างรวดเร็ว

The post เปลี่ยนผ่านพลังงานสะอาดในเอเชียแปซิฟิกยังท้าทาย หลายประเทศนโยบายยังไม่นิ่ง แถม 59% องค์กรอาเซียนเชื่อรัฐยังหนุนใช้เชื้อเพลิงฟอสซิล appeared first on SD Thailand.